Pukkemans

Hier kan je je verdriet delen van een overleden geliefd dier.

Moderators: debby1972, Nicky, Hélène, Esther67, *wendy*

Danny van der Sluys
Berichten: 5
Lid geworden op: 29 Aug 2016 15:08

Pukkemans

Berichtdoor Danny van der Sluys » 29 Aug 2016 15:52

Toen je bij ons kwam, 10 jaren geleden, kon je niet eens lang op een stokje zitten, zo jong was jij. Je zat het liefste in jouw voerbakje, dat lag het meest relaxt. Maakte ons niet uit dat je met elke draai bijna alle zaadjes op de grond deed vallen. Je was zo kwetsbaar en klein en brak ons hart met jou onzekere angstige piepjes. Je misste jouw ouders, denken wij.

De eerste keren dat je los mocht weigerde jij enig contact met ons, je wilde niet bij ons zitten en al zeker niet terug in jouw kooitje. Je ging zo hoog mogelijk zitten, bijvoorbeeld op het schilderij, zodat we niet bij jou konden komen om je te pakken.

Langzaam gingen wij jou tam maken, al bleef je altijd je eigen willetje behouden. Het begon met kleine geluidjes en na een tijd nam je die geluidjes over. Toen kwamen de eerste woordjes; Pukkie lief, lekker ding, ukkie pukkie pukkie, kusje kusje kusje en slapie doen.

Nieuwe dingen hield jij niet van. Je was een gewoontje dier. Zodra wij iets nieuw in jouw kooitje hingen, ging je vol protest aan de andere kant van de kooi zitten en bleef je geirriteerd naar het nieuwe item kijken. Totdat wij weg waren en dan ging je kennelijk op onderzoek uit, want dan zagen wij jou plots op het nieuwe stokje zitten, of dat je stiekum wel van de gierst had gesnoept.

Nu na tien jaar langs ons kindje geweest te zijn, heb jij het leven gelaten. Je werd ineens zwak. We zijn naar de vogeldokter geweest en kregen medicijnen, we haalden een warmte lamp om je extra warm te houden en gierst omdat dat makkelijk tee ten was. Langzaam knaptje je op, maar elke keer als we wakker werrden waren we bang om naar de kooi te kijken. Maar je bleef er elek morgen zijn. Elke dag ietsje sterker en dan opeens op die vrijdag, na het werk, zit je toch weer zwak bij je spiegeltje, jouw favoriete plekje.
Maar je rustte half op je pootjes, half op je start. Je valt.... We pakken jou van de bodem, zetten jou bij de voederbak, iets meer steun. Na een tijdje val je weer, kwatert angstig alsof je het weet.... Na drie seconden angstig kwateren, ben je stil. Je bent niet meer......

Dank je wel Pukkemans, we missen jou.

Alex-dV
Berichten: 51
Lid geworden op: 16 Apr 2016 19:09

Re: Pukkemans

Berichtdoor Alex-dV » 09 Sep 2016 18:06

Wat een ontroerend afscheid, ik heb 't weer eens niet droog kunnen houden! Zo even in een aantal regels schets je een heel parkietenleven, van het eerste tot het laatste moment op beeldende wijze. Tien jaar heel betrokken en een dito stervensbegeleiding. Dat is liefde!

Veel sterkte met het verlies van Pukkemans! ;-)


Terug naar “Overleden”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron